Przejdź do głównej zawartości

Wzorzec nakładki

Platforma jest produktem dla wielu wdrożeń — jeden kod źródłowy, wiele instalacji u różnych klientów. Dostosowanie konkretnego wdrożenia odbywa się przez warstwę nakładkową (overlay) danego wdrożenia, rozwiązywaną deterministycznie w czasie budowania i kompozycji — nigdy przez edycję plików rdzenia (core) ani przez fork. Rdzeń nie zależy od żadnego wdrożenia, a build samego rdzenia działa bez zmian.

Jak to działa​

  • Położenie nakładki — własne moduły wdrożenia znajdują się w backend/src/apps/<deployment>/modules/<id>/…. Aktywne wdrożenie wybiera zmienna środowiskowa DEPLOYMENT w czasie budowania; jeśli nie jest ustawiona (albo wdrożenie nie ma katalogu nakładki), powstaje build samego rdzenia.
  • Moduł nakładkowy jest właścicielem każdego pliku, który zawiera. Żaden jego plik nie przesłania, nie zastępuje ani nie rozszerza pliku innego modułu. Jego zawartość nie jest w żaden sposób klasyfikowana i nie ma reguł, co wolno mu gdzie umieścić — to zwykły moduł, który po prostu należy do jednego klienta. (Nie zawsze tak było; zobacz Przesłanianie plików zostało wycofane poniżej).
  • Jeden identyfikator, jeden właściciel — jeśli identyfikator modułu nakładkowego jest już zajęty przez rdzeń, pakiet modułu w workspace, zainstalowany pakiet albo inny moduł nakładkowy, kompozycja kończy się błędem, który wskazuje plik każdego z modułów zgłaszających ten identyfikator.
  • Deterministyczne rozwiązywanie — resolver (backend/src/overlay/) wylicza katalogi modułów w katalogu głównym nakładki w stabilnej kolejności. Te same dane wejściowe dają ten sam wynik i ten sam raport rozbieżności, więc ponowny build nigdy nie daje innego rezultatu.
  • Raport rozbieżności — każdy build tworzy deterministyczny zapis wszystkich różnic między wdrożeniem a rdzeniem, zatwierdzany w repozytorium w dwóch postaciach wyprowadzonych z jednego źródła: divergence.generated.ts dla programu i divergence.generated.md dla człowieka (divergence.core.generated.* dla samego rdzenia; dla każdego wdrożenia w apps/<name>/). Każdy wpis podaje, co zmieniono, który moduł wdrożenia to zmienił, który moduł jest właścicielem zmienionego elementu, na którym stopniu drabiny dostosowań leży ta zmiana i jakim zdaniem wdrożenie ją uzasadniło. Poprzednik raportu zapisywał tylko jeden fakt — które moduły nakładkowe dodaje wdrożenie — i ta informacja przetrwała jako pole overlayModules.
  • Własna deklaracja wdrożenia — apps/<name>/divergence.ts, pisana ręcznie i podlegająca przeglądowi, zawiera trzy rzeczy, których nie da się wyprowadzić z drzewa plików: moduły, których to wdrożenie nie zawiera, kolejność opakowywania, gdy dwa jego moduły nakładkowe dekorują tę samą nazwę, oraz po jednym zdaniu uzasadnienia dla każdej wyprowadzonej rozbieżności. Deklarację porównuje się z raportem w obie strony: build kończy się błędem zarówno przy rozbieżności bez uzasadnienia, jak i przy uzasadnieniu rozbieżności, której już nie ma.

W instancji​

Wszystko na tej stronie opisano z perspektywy repozytorium platformy, w którym drzewo nakładki wdrożenia referencyjnego to backend/src/apps/. W instancji — drzewie, które zapisuje npx create-endora-commerce — ten sam wzorzec ma krótsze ścieżki i trzy własne polecenia:

  • Położenie — apps/<deployment>/modules/<id>/ w katalogu głównym instancji, obok apps/<deployment>/divergence.ts.
  • Aktywne wdrożenie — DEPLOYMENT=<deployment> w pliku .env instancji, zapisane przez instalator. Bez tej wartości instancja startuje jako sama platforma i żaden z jej modułów nakładkowych nie zostaje złożony.
  • Szkielet — pnpm exec endora new module <id> --name … --description … tworzy tam moduł nakładkowy: manifest.ts, backend.ts i oba pliki i18n/. Odrzuca, podając powód, flagi, które żądają czegoś, czym moduł nakładkowy być nie może — tabeli (--entities), ekranu w panelu administracyjnym (--admin, --action) czy opublikowanego portu (--ports). Konsumenta kolejki albo subskrypcję zdarzenia dopisuje się ręcznie w backend.ts, przez ctx.worker(…) i ctx.subscribe(…).
  • Bez kroku budowania — Node wczytuje TypeScript modułu nakładkowego bezpośrednio, usuwając typy, więc moduł pisze się w podzbiorze języka, który na to pozwala: bez enum, bez namespace i bez właściwości deklarowanych w parametrach konstruktora.
  • Raport rozbieżności — pnpm run generate zapisuje apps/<deployment>/divergence.generated.md i — już po zapisaniu raportu — kończy się kodem 1, dopóki wyprowadzona rozbieżność nie ma uzasadnienia w divergence.ts albo uzasadnienie opisuje rozbieżność, której już nie ma. pnpm run setup uruchamia to polecenie, więc żaden z tych przypadków nie przejdzie niezauważony.
  • Cykl życia — pnpm run module:install <id>, module:enable, module:disable, module:uninstall i module:status traktują moduł nakładkowy tak samo jak każdy inny.

Całość krok po kroku pokazuje Utwórz swój pierwszy moduł.

Co możesz nadpisać​

Każdy wiersz wskazuje punkt rozszerzenia. Żaden nie wskazuje ścieżki pliku, bo żaden punkt rozszerzenia nie przyjmuje ścieżki.

ChceszPunkt rozszerzenia
Zmienić działanie usługi rdzeniactx.di.decorate('<name>', (inner) => …) z własnego modułu nakładkowego wdrożenia — zobacz Nadpisanie usługi to dekoracja poniżej
Dodać nową możliwośćmoduł nakładkowy tylko dla tego klienta w backend/src/apps/<deployment>/modules/<id>/, zawierający backend.ts i manifest.ts
Wykonać kod przed endpointem innego modułu lub po nim, zablokować go albo przepisać jego odpowiedźctx.interceptors
Zmienić zachowanie, które właściciel przewidział jako zmienneport strategii publikowany przez właściciela, rejestrowany przez ctx.di.providePort i odczytywany przez lazyPort
Zmienić konfiguracjęustawienie zadeklarowane w manifeście, a divergence.ts, aby pominąć moduł
Dodać tabele specyficzne dla klientaw module rdzenia, odczytywane z nakładki przez port tego modułu — moduł nakładkowy nie wnosi schematu, zobacz niżej
Zastąpić w całości handler trasyBrak punktu rozszerzenia. Nie jest oferowane. Zobacz Jedyna rzecz bez punktu rozszerzenia poniżej

Moduł nakładkowy nie wnosi schematu​

Moduł nakładkowy wdrożenia wnosi rejestracje, trasy, dekoracje, interceptory, uprawnienia, pakiety tłumaczeń i18n oraz manifest. Nie wnosi schematu: ani klasy @Entity(), ani migracji.

Ta strona twierdziła kiedyś coś przeciwnego („dostarcz nowy schemat jako moduł nakładkowy tylko dla klienta, będący właścicielem własnych tabel”), a generator przez cały ten czas na to nie pozwalał.

Powodem nie jest kolejność migracji. Ta strona podawała kiedyś taki powód — że kolejność wykonywania w rejestrze migracji ma sens „tylko dla stałego zbioru”, więc zbiór różny dla każdego wdrożenia nie ma jednej poprawnej kolejności, którą można zatwierdzić w repozytorium. Ten argument sprawdzono pomiarem i okazał się fałszywy: dodanie migracji modułu-liścia nie zmienia względnej kolejności żadnej istniejącej migracji, bo liść wnosi wyłącznie krawędzie zależności wychodzące od siebie. Argument wycofano; nie powtarzaj go.

Prawdziwy powód jest skromniejszy i obowiązuje niezależnie od tamtego: nakładka znajduje się w tym samym repozytorium i w tym samym buildzie co rdzeń, więc rozwiązanie jest zawsze pod ręką i kosztuje tylko jeden katalog. Wdrożenie, które potrzebuje tabel specyficznych dla klienta, dostarcza je w module rdzenia i odczytuje z modułu nakładkowego przez port tego modułu — moduł nakładkowy zachowuje całą resztę: własne usługi, trasy, dekoracje i uprawnienia. Dopuszczenie schematu w nakładce dodałoby drugi mechanizm posiadania schematu, nie dając żadnej nowej możliwości, a to nie jest warte swojej ceny.

Pakiet rozszerzenia to przypadek odwrotny. Autor pakietu zewnętrznego nie ma modułu rdzenia, w którym mógłby dostarczyć tabelę, więc ta sama reguła nie byłaby dla niego ograniczeniem do obejścia, lecz zakazem całego programu pakietów rozszerzeń — a każda ich rodzina przechowuje stan. Reguła pozwala więc pakietowi na własne encje i migracje. Ten mechanizm nie jest jeszcze zbudowany — dziś jedynym schematem, który wykonuje działająca platforma, jest schemat rdzenia — więc dla wdrożenia nic na tej stronie się nie zmienia.

Nadpisanie usługi to dekoracja​

Nadpisanie usługi przez klienta opakowuje implementację rdzenia i deleguje do niej wywołania. Nie przesłania pliku i nie dziedziczy po klasie rdzenia.

To kwestia poprawności, a nie stylu. Zastąpienie usługi oznacza, że od dnia napisania nadpisania wdrożenie przestaje otrzymywać poprawki rdzenia do nadpisanych metod — wszystko, co rdzeń później zmieni w tej metodzie, trafia do klasy, której wdrożenie już nie tworzy, i nikt się o tym nie dowie, dopóki zachowanie nie rozjedzie się na produkcji. Wrapper zostawia rdzeń na ścieżce wywołania, więc poprawka rdzenia dociera do wdrożenia, a zachowanie klienta ją przetrwa.

Dekorację pisze się we własnym module nakładkowym wdrożenia, w jego funkcji registerModule, i nie da się jej napisać nigdzie indziej:

// backend/src/apps/acme/modules/acme_pricing/backend.ts
export function registerModule(ctx: ModuleContext): void {
ctx.di.decorate<DecoratedPricing>('pricingService', (inner) => wrap(inner));
}

Dekoracja wskazuje rejestrację, a nie plik, więc przeniesienie pliku w rdzeniu niczego nie psuje, a wdrożenie może nadpisać kolejną usługę bez jakiejkolwiek zmiany w rdzeniu.

Gdy dwa moduły dekorują tę samą rejestrację, kolejność opakowywania trzeba zadeklarować — kompozycja kończy się wtedy błędem, zamiast wybierać według kolejności wczytywania pakietów — a każda zastosowana dekoracja pojawia się w raporcie nadpisań composera.

Istniał drugi mechanizm i został wycofany​

Do 2026-08 wdrożenie mogło też umieścić plik w backend/src/apps/<deployment>/decorations/, nazwany tak jak opakowywana rejestracja i eksportujący decorate(inner). Jeśli czytasz drzewo klienta, które wciąż go zawiera, albo dokument, który wciąż go opisuje — oto dlaczego zniknął i dlaczego nie warto go odtwarzać.

Istniał, bo warstwa nakładkowa powstała wcześniej niż zmiana, która uczyniła moduł nakładkowy zwykłym uczestnikiem kompozycji. Moduł nakładkowy był wtedy plikiem plugin.ts działającym na zamrożonym kontekście z siedmioma polami: nie miał dostępu do kontenera, więc nie mógł niczego dekorować, a wdrożenie, które chciało opakować usługę, nie miało innej drogi. Tamta zmiana dała modułowi nakładkowemu pełny ModuleContext — łącznie z ctx.di.decorate — przez co mechanizm plikowy przestał dawać cokolwiek, czego nie dawał już kontekst.

W dostarczonej postaci była to też udokumentowana możliwość, która po cichu nie robiła nic dla wszystkich rejestracji poza jedną. Loader wczytywał każdy plik w tym katalogu i budował mapę, której kluczem była nazwa rejestracji wyprowadzona z nazwy pliku; jedyny konsument tej mapy odczytywał jeden klucz wpisany na stałe, a resztę wyrzucał. Wdrożenie, które dodało decorations/command-bus.ts, nie dostawało ani opakowania, ani ostrzeżenia, ani błędu. Obsługa kolejnej rejestracji wymagała zmiany w rdzeniu — dokładnie tego powiązania, które wzorzec nakładki ma usuwać.

Jedną rzecz rzeczywiście utracono. Plik importował *.interface.ts właściciela, więc tsc pilnował, by wrapper był zgodny z tym interfejsem, i zgłaszał błąd w chwili zmiany interfejsu — to była pierwotna kontrola kontraktu. ctx.di.decorate<T> przyjmuje T jako założenie w miejscu wywołania i z niczym go nie porównuje, więc kształt opakowywanego obiektu deklaruje się strukturalnie, a rozjazd interfejsu wychodzi w czasie działania zamiast w czasie budowania. Jeśli wdrożenie chce odzyskać tę kontrolę, moduł właściciela powinien opublikować swój interfejs w ścieżce ./ports swojego pakietu, a nakładka powinna importować go stamtąd: import samych typów z ./ports nie jest sięganiem przez granicę modułu, a zmiana kształtu opublikowanego typu wymaga nowej wersji głównej.

Dekorowanie cudzych rejestracji należy wyłącznie do wdrożenia​

ctx.di.decorate odrzuca moduł, który próbuje opakować rejestrację, której sam nie zarejestrował. Powód: dekoracja zmienia to, co otrzymuje każdy konsument danej nazwy. Moduł rdzenia, któremu wolno by było opakować commandBus, widziałby każdy audytowany zapis w platformie; moduł opakowujący auditLogService zmieniałby to, co zapisuje audyt; a moduł opakowujący port odczytu innego modułu stawałby między konsumentem a właścicielem, nigdzie tego nie deklarując. Moduł, który potrzebuje innego zachowania od innego modułu, prosi go o punkt rozszerzenia — port, punkt wpięcia (contribution point), zdarzenie — czyli o powiązanie, które deklaruje manifest i które widzą kontrole. Nazwa zarejestrowana przez composition root jest odrzucana na tej samej zasadzie: nie należy do żadnego modułu, więc żaden moduł nie może jej opakować.

Jedynym wyjątkiem jest moduł nakładkowy, bo to zupełnie inna czynność. Wdrożenie opakowujące rdzeń to właśnie punkt dostosowania opisany na tej stronie; rdzeń opakowujący rdzeń to powiązanie, którego nikt nie deklaruje. Wyjątku nie przyznaje sobie sam moduł — wygenerowany composer oznacza wpis jako overlay: true na podstawie katalogu, w którym moduł został znaleziony, backend/src/apps/<deployment>/modules/, więc rdzeń nie ma jak się pod niego podszyć, a overlay:check kończy się błędem przy ręcznie poprawionym artefakcie.

Wyjątek nie obejmuje zainstalowanych pakietów rozszerzeń. Nakładka może opakować wszystko, co rejestruje rdzeń albo inny moduł tego samego wdrożenia, ale nie może opakować rejestracji należącej do pakietu zainstalowanego z node_modules — kompozycja odrzuca to błędem PackageDecorationNotOfferedError, który wskazuje nakładkę, pakiet i rejestrację. Powód: nie ma kontraktu, względem którego można napisać opakowanie. Mapa exports pakietu publikuje registerModule, encje, migracje i ./ports, ale żadna z tych ścieżek nie publikuje nazw, pod którymi pakiet rejestruje coś wewnętrznie w kontenerze, więc nazwa może się zmienić w wydaniu poprawkowym. Kontrola przez *.interface.ts, którą dawał wycofany mechanizm plikowy, też się tu nie przenosi — w przypadku pakietu kompilator wiązałby wdrożenie z plikiem dist/*.d.ts napisanym przez kogoś, kogo wdrożenie nie zatrudnia. Komunikat mówi not offered yet („jeszcze nie oferowane”), a nie forbidden („zabronione”), i wskazuje wyjście: pakiet deklarujący, które z jego rejestracji można dekorować, najlepiej w ./ports, gdzie zmiana kształtu wymaga podniesienia wersji głównej. Do tego czasu poproś autora pakietu o port lub zdarzenie albo użyj interceptora na jego trasach.

Dekoracje są stosowane dopiero po zarejestrowaniu się wszystkich modułów, a nie w chwili wywołania. Z której listy moduł został złożony, nie ma więc wpływu na to, co może opakować, a dekoracja nazwy, której nic nie rejestruje, oznacza dokładnie to, a nie „jeszcze nie”. Kolejność stosowania dekoracji to kolejność wywołań, dlatego jeden moduł dekorujący nazwę dwa razy jest jednoznaczny, a dwa moduły dekorujące tę samą nazwę — nie.

Starszy sposób nadpisywania usługi przesłaniał plik modules/<id>/services/<name>.ts i zastępował klasę rdzenia. Ten mechanizm również wycofano, i to całkowicie: plik w services/ modułu nakładkowego jest teraz po prostu jednym z plików tego modułu, bo moduł nakładkowy jest właścicielem wszystkiego, co zawiera.

Przesłanianie plików zostało wycofane​

Do 2026-09 ta strona opisywała jeszcze jeden mechanizm: plik nakładki umieszczony pod tą samą ścieżką względną modułu co plik rdzenia przesłaniał go. Istniała taksonomia rodzajów, które można było nadpisać (route, config), dwa rodzaje odrzucane (schema, other), zasady rozwiązywania konfliktów i trzy odmowy w czasie budowania. Jeśli czytasz drzewo klienta, starszą specyfikację albo dokument, który wciąż to opisuje — oto dlaczego zniknęło i dlaczego nie warto tego odtwarzać.

Nie utracono niczego, co działało — i to wynika z pomiaru, a nie z założenia. git log -S na całej historii backend/src/overlay/ znajduje dokładnie jeden loader przesłanianego pliku, jaki kiedykolwiek napisano — loadOverlayServiceClasses, dla service — i został on celowo usunięty i zastąpiony przez ctx.di.decorate z powodu podanego w poprzedniej sekcji. route i config nigdy nie miały loadera: wynik overrides resolvera miał w całej historii drzewa tylko jednego konsumenta — generator raportu rozbieżności (wtedy generator manifestu nadpisań), który zapisywał go do artefaktu audytowego. Nadpisanie trasy nigdy więc nie zmieniło tego, co serwowała działająca platforma, w żadnym wdrożeniu i w żadnym stanie drzewa.

Mechanizm przestał nawet klasyfikować pliki. Skaner budował indeks rdzenia z backend/src/modules, w którym od zakończenia przenoszenia modułów do pakietów 2026-08-28 nie ma żadnego modułu. Przy pustym indeksie każdy katalog nakładki od razu uznawano za „całkiem nowy moduł zgłaszający ten identyfikator”, zanim obejrzano choć jeden plik, więc żadna z trzech odmów wymienionych niżej nie mogła się wydarzyć — w tym ta, której jedynym zadaniem było zatrzymanie wdrożenia dostarczającego migrację, która nigdy by się nie wykonała. Martwe zabezpieczenie, które miało odmawiać w razie wątpliwości, jest gorsze niż brak zabezpieczenia: autor, który mu ufa, dostaje ciszę.

Wraz z mechanizmem wycofano odmowy: Conflict (dwie nakładki na ten sam element rdzenia), Unknown target (plik nakładki bez odpowiednika w rdzeniu) i Schema override (plik nakładki w entities/ albo migrations/ modułu rdzenia). Sama reguła dotycząca schematu nie została wycofana — moduł nakładkowy nadal nie wnosi schematu, a próba jest odrzucana, a nie ignorowana: w tym repozytorium przez generate-composer.ts, a w instancji przez polecenia wymienione niżej, w sekcji Zabezpieczenia odmawiające w razie wątpliwości.

Dlaczego mechanizmu nie naprawiono, tylko wycofano. Przesłonięcie pliku wewnątrz opublikowanego pakietu nie jest spójną operacją. Platforma składa moduł przez @endora-commerce/mod-<id>/backend, którego mapa exports wskazuje na dist, więc zastąpienie jednego z tych plików plikiem nakładki wymagałoby przechwycenia rozwiązywania modułów przez Node dla jednego pliku jednego pakietu — czyli ponownego wprowadzenia kodu źródłowego pakietu do grafu, który zawiera już jego zbudowaną wersję. Dwie reguły wykluczają takie rozwiązania: ta, z powodu której pakiet modułu w ogóle zawiera dist, oraz check:singleton-identity, która pilnuje, by jeden pakiet nie był wykonywany dwa razy, bo wtedy wartości z zasięgu modułu duplikują się po cichu. Zrobienie tego na poziomie specyfikatora — skierowanie nazwy pakietu na kopię należącą do wdrożenia — unika podwójnego wykonania, ale zastępuje cały moduł. To już fork modułu, a nie nadpisanie, czyli dokładnie to, przed czym chroni reguła nienaruszonego rdzenia.

Jedyna rzecz bez punktu rozszerzenia​

Nie da się zastąpić w całości handlera trasy. ctx.interceptors działa po własnych zabezpieczeniach trasy i po walidacji schematu: interceptor wstępny może zablokować żądanie, rzucając zarejestrowany HttpError, i może podmienić zwalidowaną treść żądania, a interceptor końcowy może podmienić treść odpowiedzi, ale żaden nie może podstawić innego handlera.

To nie jest regresja spowodowana wycofaniem przesłaniania — przesłonięcie trasy też nigdy nie zastępowało handlera. Mówimy o tym wprost, a nie przez przemilczenie, tak samo jak robi to PackageDecorationNotOfferedError: nie jest oferowane i wskazujemy wyjście. Wdrożenie, które tego potrzebuje, powinno zdekorować usługę wywoływaną przez handler — zwykle tam właśnie znajduje się zachowanie — albo poprosić moduł właściciela o port. Jeśli prawdziwe wdrożenie będzie potrzebować czegoś więcej, będzie to nowa funkcja z rzeczywistym wymaganiem i nie należy jej uzasadniać mechanizmem, który nigdy nie działał.

Zabezpieczenia odmawiające w razie wątpliwości​

Każde zabezpieczenie z tej listy da się wywołać. Build kończy się błędem — nigdy nie rozstrzyga niczego po cichu — gdy wystąpi:

  • Kolizja identyfikatora modułu — moduł nakładkowy zgłasza identyfikator zajęty już przez rdzeń, pakiet modułu w workspace, zainstalowany pakiet albo inny moduł nakładkowy. Komunikat wskazuje plik każdego z nich.
  • Schemat w nakładce — klasa @Entity() albo migracja w backend/src/apps/, odrzucana przez generate-composer.ts. W instancji katalog migrations/ lub entities/ albo klasę @Entity() w apps/<deployment>/modules/ odrzucają — wskazując każdy plik i sposób naprawy — pnpm run generate, pnpm run migrate, każde polecenie module:* oraz API i worker przy starcie. Nawet w drzewie, w którym nigdy nie uruchomiono generate, nie da się więc złożyć modułu korzystającego z nieistniejącej tabeli.
  • Brak manifestu — katalog modułu nakładkowego bez manifest.js/manifest.ts. Komunikat wymienia obie nazwy.
  • Backend bez rejestracji — moduł nakładkowy, którego backend.js/backend.ts nie eksportuje registerModule. (Katalog w ogóle bez punktu wejścia backendu jest celowo pomijany: wdrożenie może dostarczyć moduł bez części serwerowej).
  • Niejednoznaczna dekoracja — dwa moduły dekorują tę samą rejestrację bez zadeklarowanej kolejności.
  • Dekoracja cudzej rejestracji — moduł rdzenia dekoruje rejestrację, której nie jest właścicielem.
  • Dekoracja pakietu — nakładka dekoruje rejestrację należącą do zainstalowanego pakietu rozszerzenia; to jeszcze nie jest oferowane i komunikat odmowy to mówi.

Zabezpieczenia nadal obowiązują​

Dekoracja opakowuje implementację, nigdy punkt, w którym działa zabezpieczenie: kod nakładki podlega tej samej izolacji tenantów, temu samemu zawężaniu do kanału sprzedaży i temu samemu audytowi przez Command Bus co rdzeń. Moduły nakładkowe są zwykłymi uczestnikami cyklu życia — muszą rejestrować swoje uprawnienia i przejść kontrolę inwentarza uprawnień w każdym wdrożeniu.

Dodawanie nakładki​

# 1. Dodaj moduł nakładkowy wdrożenia (zawiera backend.ts, nigdy plugin.ts):
# backend/src/apps/acme/modules/acme_loyalty/{manifest,backend}.ts

# 2. Nadpisz usługę rdzenia w jego registerModule, po nazwie rejestracji:
# ctx.di.decorate('pricingService', (inner) => wrap(inner))

# 3. Uzasadnij to we własnej deklaracji wdrożenia:
# backend/src/apps/acme/divergence.ts, `reasons`, pod kluczem wyprowadzonego wpisu
# — `decoration:acme_loyalty:pricingService`

# 4. Wygeneruj raport rozbieżności wdrożenia i zatwierdź obie jego postacie:
DEPLOYMENT=acme pnpm --filter backend run overlay:divergence

# 5. Sprawdź, czy każda rozbieżność jest wyprowadzona, ma właściciela i uzasadnienie oraz czy
# zatwierdzone artefakty są tym, co generuje to drzewo:
pnpm --filter backend run check:divergence
pnpm --filter backend run overlay:check

Po który punkt rozszerzenia sięgnąć i ile każdy kosztuje — to opisuje drabina dostosowań. Przeczytaj ją, zanim napiszesz cokolwiek z powyższych: stopień 3 nie jest dostępny dla wdrożenia, które chce podstawić własną implementację, i tamta strona mówi to wprost, zamiast odsyłać cię do mechanizmu, który cię odrzuci.