Przejdź do głównej zawartości

Izolacja tenantów

Backend wymusza izolację tenantów zabezpieczeniem na poziomie frameworka, a nie klauzulami where dopisywanymi w każdej usłudze z osobna. Każda utrwalana encja jest klasyfikowana raz, a odczyty i zapisy są automatycznie ograniczane do tenanta wywołującego już w warstwie dostępu do danych — izolacja działa więc nawet wtedy, gdy usługa zapomni o jawnym filtrze.

Jak to działa​

  • Kontekst TenantContext — ustawiany raz na żądanie (albo zadanie w tle) na podstawie uwierzytelnionego użytkownika i przekazywany przez cały asynchroniczny łańcuch wywołań za pomocą AsyncLocalStorage. Jest wyznaczany po stronie serwera i nigdy nie pochodzi z treści żądania, parametrów zapytania ani nagłówków.

    • Klient → single-org (jego organizacja i konto klienta).
    • Administrator platformy → all (bez ograniczeń).
    • Administrator-handlowiec → excluded-set: każda organizacja oprócz prowadzonych przez innego handlowca (zob. Tryb excluded-set poniżej).
    • Klient z włączonym roll-upem → allowed-set (wskazane poddrzewo).
    • Worker, migracja, jawne obejście → system.
    • Klucz API powiązany z organizacją → single-org (jego organizacja i konto serwisowe); klucz niepowiązany i ruch anonimowy → system.

    To mapowanie należy do platformy i dostaje je każda kompozycja. composeApp instaluje je razem z hookiem zakresu żądania, więc instancja — której punkt wejścia wywołuje composeApp({ deploymentRoot }) i nic więcej — działa z nim bez żadnej dodatkowej konfiguracji. Odpowiedzi należące do modułów są odczytywane przez porty rejestrowane przez skomponowane moduły: customerRollupScopePort (customer_accounts) dla rozszerzenia na poddrzewo w przypadku konta z włączonym roll-upem oraz adminTenantScopePort (organizations) dla organizacji, do których rola administratora daje dostęp. Kompozycja, która nie rejestruje żadnego z nich, zawęża, a nie rozszerza: klient pozostaje w swojej organizacji, a administrator nie ma dostępu do żadnej organizacji — composeApp zapisuje przy starcie ostrzeżenie, gdy brakuje adminTenantScopePort, co jest typowym objawem częściowej aktualizacji. Administrator jest zawężany tak samo, gdy moduł organizations, admin_users lub admin_roles jest nieobecny: trasy operujące na danych globalnych nadal odpowiadają, a pierwszy odczyt objęty izolacją odpowiada kodem 503 MODULE_DISABLED ze wskazaniem nieobecnego modułu zamiast pustym wynikiem. Administrator bez roli jest odrzucany w ten sam sposób: zasięg wynika z roli, więc bez niej administrator nie ma dostępu do żadnej organizacji, a pierwszy odczyt objęty izolacją odpowiada kodem 403 ADMIN_ROLE_REQUIRED — brak roli nigdy nie oznacza „wszystkie organizacje”. ComposeAppOptions.buildTenantContext zastępuje mapowanie we wdrożeniu, które tego potrzebuje, a zamiennik jest odrzucany — żądanie kończy się błędem — gdy na żądanie klienta lub klucza API powiązanego z organizacją odpowiada kontekstem system, all albo excluded-set, a na żądanie administratora kontekstem system.

    O tym, czyje jest żądanie, decyduje trasa, a nie to, jakie ciasteczka są obecne. Jedna przeglądarka może mieć jednocześnie sesję administratora i sesję klienta — operator zalogowany także w sklepie oraz każde żądanie wykonywane podczas impersonacji. Kontekst jest otwierany na podstawie bieżącego aktora, którym jest sesja klienta, o ile jest obecna, a rozstrzyga go zabezpieczenie samej trasy:

    • trasa za requireAdmin działa jako administrator i w zakresie administratora, a wykonane przez nią polecenie (Command) zapisuje administratora;
    • trasa za requireCustomer działa jako klient i w zakresie klienta — podczas impersonacji z zapisanym obok klienta administratorem, który go impersonuje;
    • trasa bez żadnego z nich zachowuje kontekst bieżącego aktora;
    • zabezpieczenie odrzuca żądanie, które niesie wyłącznie tę drugą sesję. Nigdy nie przechodzi na zakres tamtej sesji.

    Zabezpieczenie trasy jest jedynym źródłem obu odpowiedzi. Gdy zaakceptuje aktora, wywołuje scopeRequestToActor(request) (@endora-commerce/platform/kernel), a platforma wyznacza kontekst żądania ponownie, tym samym mapowaniem. Moduł publikujący własne zabezpieczenie, które wybiera między sesjami, wywołuje tę funkcję tak samo; nie przyjmuje ona kontekstu, więc nie da się nią żadnego wybrać.

  • Globalne filtry MikroORM (org, customerAccount) odczytują bieżący kontekst bezpośrednio w chwili wykonania zapytania i dodają warunek ograniczający do tenanta. Ponieważ odczytują kontekst przy każdym zapytaniu (a nie przy każdym forku EntityManagera), działają też w forkach tworzonych przez em.transactional i w każdym innym forku.

  • Odmowa w razie braku kontekstu (fail-closed) — zapytanie do encji objętej izolacją wykonane bez kontekstu rzuca MissingTenantContextError. Zapomniany kontekst to głośny błąd, a nigdy cichy odczyt danych innego tenanta.

Tryb excluded-set​

Handlowiec ma dostęp do każdej organizacji, której nie prowadzi inny handlowiec (zgłoszenie #305): do organizacji przypisanych jemu (z uprawnieniem organizations:rollup — do ich poddrzew, przy czym wygrywa najbliższe przypisanie) i do każdej organizacji, do której nikt nie jest przypisany — łącznie z organizacjami osobistymi (B2C), do których nie można nikogo przypisać. Moduł organizations zwraca ten zakres przez adminTenantScopePort jako { reach: 'excluding', excludedOrganizationsQuery, loadReach }, a zabezpieczenie filtruje według zapytania (rozstrzygnięcie właściciela z 2026-11-10, które zmienia rozstrzygnięcie exit (a′) z 2026-08-24, dopuszczając je). Listy wykluczonych i przypisanych organizacji nie są wyznaczane przy ustalaniu zakresu: loadReach wczytuje je na żądanie, najwyżej raz na żądanie, dla funkcji pomocniczych dotyczących pojedynczej organizacji i dla kolejności wyników. Zakres jest odczytywany z tabeli organization_reach_governor — dla każdej organizacji najbliższy przodek (lub ona sama) z przypisanym handlowcem — którą wyzwalacze na poziomie instrukcji utrzymują aktualną w transakcji każdego zapisu, który może ją zmienić (issue #955). Nic nie jest buforowane.

  • Dlaczego dopełnienie. Zbiór dostępnych organizacji obejmuje każdą nieprzypisaną, a więc każdą osobistą: rośnie razem z bazą klientów, a jako lista IN (…) obciążałby każde żądanie panelu. Zbiór wykluczony zawiera tylko organizacje z przypisaniem oraz — przy roll-upie — ich poddrzewa, więc jest ograniczony wielkością portfela B2B. Predykat to organization_id NOT IN (<excludedOrganizationsQuery>) na własnej kolumnie filtrowanego wiersza: nieskorelowane podzapytanie należące do modułu organizations, które platforma wstawia, nie nazywając tego, co ono czyta; bez złączenia. Przesyłanie samej listy kosztowało każde zapytanie objęte izolacją literał wielkości tej listy; podzapytanie to haszowany SubPlan na tabeli organization_reach_governor (rozstrzygnięcie architekta w #955 z 2026-11-09, które wąsko zmienia dawną regułę „bez podzapytania”: nieskorelowane podzapytanie na własnej kolumnie wiersza jest dozwolone, skorelowane ani złączenie — nie).
  • Brak organizacji nigdy nie pasuje. Predykat zawiera też jawne organization_id IS NOT NULL, ponieważ NULL NOT IN (<pusty zbiór>) jest prawdą: dzięki temu pusty zbiór wykluczony nie zamienia się w „wszystkie wiersze”, łącznie z tymi bez organizacji.
  • Odmowa przy błędzie. Zbiór jest wyznaczany po stronie serwera z tabel modułu organizations, nigdy z żądania. Jeśli jego zapytanie się nie powiedzie, żądanie kończy się błędem. Organizacja prowadząca, której zapisanej pozycji w drzewie nie da się przy roll-upie odczytać, nie powoduje odrzucenia zakresu: rozstrzyga ją reguła dla pojedynczego identyfikatora — prowadzi samą siebie, a jej potomków wskazują ich własne ścieżki — a żądanie zapisuje jedno ostrzeżenie (warn) z jej identyfikatorem (rozstrzygnięcie Q1 w PR #954). Pusty zbiór wykluczony jest prawdziwą odpowiedzią — nikt inny nie ma przypisań — i nigdy nie powstaje w wyniku błędu.
  • Zapisy przechodzą przez tę samą gałąź. Zabezpieczenie zapisu i orgInScope odrzucają zapis z wykluczoną organizacją, więc handlowiec zapisuje tylko tam, gdzie może czytać.
  • Moduły nigdy nie czytają identyfikatorów. Moduł odczytuje swój zakres przez funkcje pomocnicze zakresu pochodnego — orgScopeWhere, orgScopeSql (dla surowego SQL: to samo podzapytanie, z parametrami dołączonymi do parametrów wywołującego), reachesNoOrganization oraz asynchroniczne orgInScope, ruleInScope, orgScopeTest (predykat synchroniczny pobierany raz) i assignedOrganizationIdsForRanking (wyłącznie do kolejności i filtrów „moje”). Synchroniczne isOrgInScope i ruleVisibleForScope usunięto, zamiast uczynić je asynchronicznymi, ponieważ obietnica w if jest zawsze prawdziwa; pliki zadające to pytanie pilnują reguły no-floating-promises i no-misused-promises (issue #955). OrgConstraint ma gałęzie all, single, allowed i excluded; dawna gałąź set została usunięta, a nie pozostawiona obok, aby żaden konsument nie odczytał zakresu handlowca jako „bez ograniczeń”.

Klasyfikacja encji​

Do każdego pliku *.entity.ts dodaj dokładnie jeden dekorator klasyfikacji (w przeciwnym razie kontrola CI check-entity-tenant-classification.ts przerwie build):

DekoratorUżyj, gdy encja…
@OrgScoped()ma kolumnę organizationId
@CustomerScoped()ma kolumnę customerAccountId, a nie ma kolumny organizacji
@TransitivelyScoped('Parent', 'fk')należy do organizacji przez agregat nadrzędny (np. Invoice → Order)
@RuleScoped()wskazuje organizacje jako współrzędną biznesową, a nie kolumnę właściciela (np. cenniki modułu price_lists, których odbiorcy wskazują organizacje w price_list_audience_members; każdy odczyt cen zawęża tych odbiorców do łańcucha organizacji i grupy samego kupującego)
@GlobalEntity()jest globalna dla platformy albo jest konfiguracją (bez tenanta)

@OrgScoped i @CustomerScoped podpinają filtr; pozostałe dekoratory to wyłącznie metadane — ich egzekwowanie (tam, gdzie jest potrzebne) odbywa się jawnie w usłudze będącej właścicielem encji.

Encję nadrzędną wskazuje się nazwą klasy, a nie samą klasą. Oba łańcuchy przechodnie w tej platformie przekraczają granicę modułu, a moduł, który stał się pakietem, publikuje tablicę entities, a nie nazwane klasy encji — więc @TransitivelyScoped(() => Order, 'orderId') wymagałoby importu, którego encja podrzędna nie może wykonać. Nazwa jest rozwiązywana leniwie w rejestrze klasyfikacji, bo encja podrzędna jest zwykle importowana przed nadrzędną, a cały rejestr jest uzgadniany raz przy starcie, w backend/src/db/configured-entities.ts — tuż po wykonaniu wszystkich dekoratorów klasyfikacji, a zanim powstanie ORM. Nazwa, która nie wskazuje żadnej encji — albo wskazuje więcej niż jedną — zatrzymuje start błędem UnresolvableTenantParentError. Nie ma wartości zastępczej: encja objęta izolacją przechodnio nie ma własnej kolumny tenanta, więc łańcuch, który po cichu przestałby się rozwiązywać, oznaczałby odczyt bez żadnej izolacji.

Filtra tenanta nie piszesz ręcznie — em.find(MyEntity, { ...business filters }) jest już ograniczone do bieżącego tenanta.

Dostęp między tenantami (jawne obejście)​

Jedyny dozwolony sposób odczytu danych wielu organizacji to audytowane, łatwe do wyszukania w kodzie obejście. Moduł importuje je z opublikowanego barrela tenancy platformy:

import { withSystemScope } from '@endora-commerce/platform/tenancy';

// odczyt w skali platformy w wykonaniu, które ma już kontekst
// (raporty, uzgadnianie)
await withSystemScope('nightly reconciliation', () => em.find(Order, { status: 'paid' }));

withSystemScope wymaga niepustego uzasadnienia (reason) i emituje jeden wpis audytu obejścia. Przeszukanie repozytorium pod kątem withSystemScope i enterSystemScope wylicza każdy dostęp do danych wielu organizacji.

Jak dostęp między tenantami trafia do audytu​

Każde poszerzenie zakresu jest zapisywane dwa razy:

  • Ustrukturyzowana linia na stderr, zapisywana synchronicznie w chwili wywołania: {"level":"info","msg":"tenant.escape_hatch","scope":"system","reason":"…"}, a do tego organizationId dla zakresu przypiętego do organizacji i entryPoint dla zakresu, który otwiera enterSystemScope.
  • Wiersz w audit_log_entries z akcją tenant.escape_hatch. Dziennik audytu w panelu administracyjnym pokazuje te wiersze jako Dostęp między organizacjami. composeApp dołącza zapis do każdego serwera, workera i polecenia CLI, które składa aplikację, zarówno w tym repozytorium, jak i w instancji wygenerowanej ze scaffoldu. Polecenia operatorskie module:* nie składają aplikacji, więc dołączają zapis same.

Wiersz jest zapisywany asynchronicznie. Obejście jest często używane, zanim powstanie jakakolwiek transakcja (w hooku uwierzytelniania, w pierwszej linii zadania workera, w mechanizmie uzgadniającym przy starcie), a większość takich dostępów to odczyty. Wiersz audytu w transakcji wywołującego zostałby wycofany razem z nieudanym odczytem i wymazałby dostęp, który naprawdę nastąpił. Dlatego wpis jest przechwytywany w chwili wywołania i zapisywany mniej więcej co 10 sekund na osobnym forku EntityManagera. Wywołujący nigdy nie czeka na zapis audytu.

Identyczne dostępy w jednym oknie są agregowane, a nie próbkowane. Dwa dostępy trafiają do jednego wiersza tylko wtedy, gdy mają ten sam zakres, uzasadnienie, docelową organizację, moduł, punkt wejścia, aktora i impersonację. Wiersz liczy każde wystąpienie:

KolumnaWartość
object_type, object_idorganization i jej identyfikator dla zakresu przypiętego do organizacji; w pozostałych przypadkach tenant_scope i system
actor_admin_user_id, impersonated_customer_account_idadministrator, który spowodował dostęp, i klient, w którego imieniu działał, jeśli taki jest
request_id, ip_address, user_agentustawiane, gdy wszystkie wystąpienia w wierszu pochodzą z jednego żądania
acted_atpierwsze wystąpienie
state_afterscope, reason, organizationId, module, entryPoint, occurrences, firstAt, lastAt, do 20 identyfikatorów requestIds oraz actor: rodzaj i identyfikator aktora, a także context, czyli uzasadnienie zakresu, w którym wywołujący już działał, na przykład actor:anonymous dla anonimowego żądania sklepu. Wiersz startu procesu zawiera dodatkowo breakdown (zob. niżej)

Agregacja ma znaczenie, bo dwa dostępy odbywają się przy każdym uwierzytelnionym żądaniu sklepu: auth: resolve customer org i tenant: resolve customer roll-up flag. Pole module jest ustalane na podstawie stosu wywołań. Wskazuje pakiet modułu albo moduł overlay, który wykonał wywołanie, platform dla jądra i host dla punktu wejścia aplikacji.

Nieudany zapis niczego nie gubi. Linia na stderr jest już zapisana. Partia wraca do kolejki, scalona ze wszystkim, co zarejestrowano w międzyczasie, i jest ponawiana przy następnym cyklu, a w logu pojawia się tenant.escape_hatch.persist_failed. Przy długiej awarii ponad 5000 różnych oczekujących wpisów zostaje złożonych w jeden wiersz przepełnienia na zakres i moduł, więc awaria kosztuje szczegóły, ale zachowuje liczbę wystąpień. Przy zamykaniu dispose() wykonuje ostatni zapis. Wszystko, czego nadal nie udało się zapisać, trafia na stderr jako jedna linia tenant.escape_hatch.unpersisted na wiersz. Polecenie operatorskie, które nigdy nie otworzyło bazy danych, nie odczytało danych żadnej organizacji i wypisuje swoje wpisy jako tenant.escape_hatch.not_persisted.

Zapis audytu sam nie korzysta z obejścia, więc niczego nie rejestruje i nie może wywołać rekurencji. Modułu audit_logs nie da się wyłączyć. Zapis tych wierszy i tak od niego nie zależy, bo zapis i tabela audit_log_entries należą do platformy. Moduł dostarcza tylko przeglądarkę.

@endora-commerce/platform/tenancy to jedna z pięciu ścieżek platformy, które moduł może importować (kernel, http, tenancy, commands, events); check:platform-surface zgłasza moduł importujący jakąkolwiek inną ścieżkę platformy.

Przypięcie pracy do jednej organizacji nie jest dostępne dla modułów. Platforma implementuje withOrgScope(organizationId, reason, fn) obok withSystemScope (packages/platform/src/tenancy/escape-hatch.ts), ale funkcji nie ma w opublikowanym barrelu: decyzja D-285 zostawia ją wyłącznie platformie, dopóki moduł nie będzie potrzebował pracy przypiętej do jednej organizacji, której nie da się bezpiecznie wyrazić zakresem systemowym z jawnym ograniczeniem do organizationId (specs/conventions/module-composition.md, punkt 10a). Moduł, który dziś potrzebuje zadania dla jednej organizacji, uruchamia je w zakresie systemowym i sam filtruje po organizationId.

Zadania w tle​

Konsumenci kolejek działają niezależnie od żądań, więc domyślnie nie mają kontekstu i muszą go ustawić jawnie — w przeciwnym razie zapytanie do encji objętej izolacją zostanie odrzucone. Uruchom zadanie w enterSystemScope(reason, fn) z @endora-commerce/platform/kernel: otwiera ono w jednym kroku systemowy kontekst tenanta i zakres rozwiązywania platformy oraz emituje ten sam wpis audytu obejścia co withSystemScope. withSystemScope służy do poszerzenia wykonania, które ma już kontekst, na przykład handlera trasy.

Cykliczne zadanie, które nie ma nic do zrobienia, nie otwiera zakresu​

Zadanie cykliczne — BullMQ Job Scheduler albo timer — to jedyny wywołujący, przy którym agregacja audytu nie działa: jego takty są od siebie dalej niż jedno okno zapisu, więc zakres otwierany przy każdym takcie to jeden wiersz tenant.escape_hatch na takt, niezależnie od tego, czy takt cokolwiek zrobił. Worker uruchamiany co sześćdziesiąt sekund zapisuje 1440 wierszy na dobę w instancji, w której nic się nie wydarzyło, a te wiersze zasłaniają wpisy, których szuka audytor. Dziennik audytu służy do zapisywania tego, co się wydarzyło.

Dlatego takt zadania cyklicznego najpierw pyta, a zakres otwiera tylko wtedy, gdy jest praca:

export async function runSweepTick(deps: SweepDeps): Promise<void> {
let hasWork = true;
try {
hasWork = await deps.service.hasSweepWork(); // bez zakresu: anyRowExists(…), tak albo nie
} catch (error) {
rethrowIfModuleDisabled(error); // wyłączenie modułu nigdy nie jest pochłaniane
hasWork = true; // nie wiadomo — działaj jak dotąd, z zakresem i wierszem audytu
}
if (!hasWork) return;
await enterSystemScope('orders: sweep outstanding order follow-ups', () => deps.service.sweep());
}

Pytanie działa bez kontekstu tenanta, więc nie może przejść przez encję objętą izolacją — taki odczyt celowo kończy się błędem MissingTenantContextError. Jest to surowe zapytanie do własnych tabel modułu i obowiązują je cztery reguły. To one sprawiają, że nie staje się ono sposobem na ominięcie audytu:

  1. Zwraca jedną wartość logiczną. select exists(…) i nic więcej: żadnego wiersza, żadnego identyfikatora, żadnej organizacji, żadnej liczby. Wywołujący, który dowiaduje się tylko „idź i sprawdź”, nie odczytał danych żadnego tenanta — dlatego nie ma czego zapisywać. Pytanie, które zwraca cokolwiek więcej, jest nieaudytowanym odczytem między tenantami. W takim przypadku otwórz zakres. Pytanie nie wykonuje własnego zapytania: przekazuje źródła wierszy from … where … do anyRowExists (services/scheduled-work-probe.ts w module), które buduje select exists(…) i zwraca true albo false. Nie ma listy kolumn, którą wywołujący mógłby poszerzyć. backend/test/unit/tenancy/scheduled-work-probes.test.ts wymienia pytania i kończy się błędem, gdy któreś z nich samo cokolwiek odczytuje, więc nowe pytanie dopisuje się do tej listy. Zapytania wykonanego przed otwarciem zakresu inną drogą ten test nie widzi — wychwyci je tylko przegląd kodu.
  2. Jest własnym warunkiem zadania. false musi oznaczać, że przebieg niczego by nie odczytał ani nie zapisał. Pytanie węższe niż przebieg to praca, która po cichu nigdy się nie wykona, dlatego każdy warunek zapisz raz i niech czytają go oba miejsca — przebieg, żeby działać, pytanie, żeby zapytać. Jeśli przebieg wybiera wiersze przez ORM i nie może współdzielić zapytania, zostaw dwa i pokryj każdą gałąź testem, w którym tylko ta gałąź sprawia, że takt wykonuje swoją pracę. Jeśli dokładny warunek wymaga czegoś, co należy do zakresu — ustawienia rozstrzyganego per kanał lub per organizacja albo portu innego modułu — zadaj szersze pytanie, które może się mylić tylko w stronę true. Ustawienie ogólnoplatformowe (odczytywane z kanałem null) nie należy do zakresu: Setting i SettingValue są encjami globalnymi, więc taki odczyt nie dotyka danych żadnej organizacji. Takt odczytuje je przed otwarciem zakresu, a odczyt zakończony błędem otwiera zakres, zgodnie z regułą 4. Tak działa cykliczne sprawdzanie reindeksacji w module search: najpierw odczytuje search.reindex_interval_minutes, a zakres otwiera tylko wtedy, gdy przebieg jest należny albo jednorazowe w procesie sprawdzenie ustawień indeksów jeszcze się nie odbyło (backend/test/unit/search/reindex-scheduler-gating.test.ts).
  3. Jego odpowiedź nigdy nie trafia do przebiegu. Praca odczytuje wszystko ponownie wewnątrz zakresu. Pytanie rozstrzyga, czy zakres zostanie otwarty, nigdy co się w nim wykona.
  4. Pytanie zakończone błędem liczy się jako true. Takt działa wtedy dokładnie tak jak wcześniej, razem z wierszem audytu. Błąd pytania może kosztować jeden wiersz i nigdy nie może go oszczędzić.

Pytanie niczego nie zmienia w rozstrzyganiu obecności modułu. Takt, który sam rozstrzyga obecność, robi to przed pytaniem, więc wyłączony moduł o nic nie pyta swoich tabel; konsument zatrzymywany razem z modułem przez mechanizm workerów platformy w ogóle nie dochodzi do pytania.

Pytanie to jedno zapytanie na takt, ale niekoniecznie odczyt z indeksu: kosztuje tyle, ile własny wybór wierszy przebiegu. Jeśli tabela jest duża, załóż indeks na warunek.

Takt, który ma pracę, jest zapisywany dokładnie tak jak dotąd. To samo dotyczy każdego zadania, które jest pracą z definicji — konsumenta kolejki, który dostał zadanie do wykonania, zaplanowanego generowania feedu, sprawdzenia taksonomii. Przed nimi nie umieszczaj pytania. Jeśli nie da się uczciwie zadać pytania bez zakresu, zostaw zakres tam, gdzie jest, i zaakceptuj wiersz: nadmiarowy wiersz audytu to szum, a brakujący to luka.

Ta reguła dotyczy wyłącznie taktów zadań cyklicznych. Start procesu jest obsługiwany inaczej, jak opisano niżej.

Start procesu to jeden wiersz​

Każdy proces, który składa aplikację, otwiera zakres systemowy raz dla każdego kroku startu i raz dla każdego haka startowego modułu: około pięćdziesięciu wejść z mniej więcej dwudziestoma pięcioma uzasadnieniami (boot: load module presence, boot: inventory, …). Przy jednym wierszu na uzasadnienie każdy start serwera i każde składające aplikację polecenie CLI zapisywało ponad dwadzieścia wierszy, zanim wykonało jakąkolwiek pracę.

Dlatego composeApp obejmuje swój start klamrą. Otwiera ją przy podłączeniu zapisu audytu i zamyka po wykonaniu haków startowych modułów. Każdy rekord wewnątrz klamry, którego uzasadnienie zaczyna się od boot: , trafia do jednego wiersza:

PoleWartość
state_after.scopesystem
state_after.entryPointboot
state_after.reasonboot: process start
state_after.moduleplatform
state_after.occurrencesliczba wejść przy starcie, równa sumie z breakdown
state_after.breakdownjeden wpis { module, reason, occurrences } na krok startu lub hak, w kolejności startu

Nic nie ginie: każde wejście jest nadal policzone w jednym wierszu. Agregat czeka na zamknięcie klamry, więc zapis w trakcie długiego startu nie zapisze jego połowy. Kompozycja zamknięta przed końcem startu nadal zapisuje ten wiersz.

Wszystko inne jest zapisywane dokładnie tak jak dotąd:

  • własne wejście operatora w poleceniu CLI (cli: …), które następuje po starcie. Składające aplikację polecenie zapisuje więc jeden wiersz startu i jeden wiersz cli:;
  • rekord wewnątrz klamry z innym uzasadnieniem, na przykład takt workera, który ruszył w trakcie startu, albo poszerzenie zakresu, które hak startowy wykonuje z własnym uzasadnieniem;
  • rekord boot: … poza klamrą.

Polecenia operatorskie module:* nie składają aplikacji, więc nie mają startu, który można by objąć klamrą.

Testy​

Środowisko testowe backendu ustawia domyślny kontekst system (backend/test/tenancy-setup.ts), dzięki czemu przygotowanie i sprzątanie danych bezpośrednio przez EntityManager działa bez owijania każdego wywołania; obsługa żądań i tak nadpisuje go prawdziwym, zawężonym kontekstem, więc zachowanie między tenantami jest testowane naprawdę. To środowisko nie przechodzi przez composeApp, więc nie dołącza zapisu audytu, a jego wpisy obejścia trafiają tylko na stderr. Testy hosta mogą wywołać runWithoutTenantContext(fn) (packages/platform/src/tenancy/tenant-context.ts), aby jawnie sprawdzić odmowę przy braku kontekstu; tej funkcji nie ma w opublikowanym barrelu.